bu aralar şunu fark ettim(bu aralar dediğim sene başı aslında:D): insanlarla ilişkilerimdeki tek kıstas neredeyse samimiyet.ama nasıl samimiyet??hani davranışlarında samimiyet.atıyorum, karşımdaki adam bi şeyleri bana yaranmak için yapıyosa ya da ne biliyim benim yanımdayken farklı başka ortamda çok çok farklı(iki yüzlü gibi) davranıyosa ben o insandan soğuyorum. yapmacıklığın her türlüsü yani..

öte yandan genelde bu "soğuma" durumu istemsiz gerçekleşiyo. yani ben öyle yapmacık bi davranış hissedip de "hıı bundan uzak duriim" falan demiyorum:D kendi kendine gelişiyo sonra bi anda o insanla öyle iletişim kurasım, konuşasım gelmiyo.ya benim için, adamın kaşının gözünün çok düzgün olması önemli diil, lakin ben de öyle çok yakışıklı çok ahım şahım biri diilim.zaten herkesin bi kusuru vardır arasan. adamın benim fikirlerime karşı olması falan da önemli değil.yeter ki karşı tarafa saygı duymayı bilsin ki eşşek kadar adam olduk, bunu da becerebilelim artık bi zahmet.

neyse öyle işte bugün yine garip bi şekilde ordan oraya atladım sevgili okur, kusuruma bakma.ama az çok ne demek istediğimi anlamışsındır:)